تحلیل و طراحی سیستم چیست؟ مراحل، روش‌ها و ابزارهای کاربردی

تحلیل و طراحی سیستم چیست؟

تحلیل و طراحی سیستم (Systems Analysis and Design) فرایندی برای شناخت یک مسئله، بررسی نیازهای کاربران، تعریف قابلیت‌های موردنیاز و طراحی راهکاری است که بتواند آن نیازها را برآورده کند.

این فرایند معمولاً دو بخش اصلی دارد:

• تحلیل سیستم: مشخص می‌کند سیستم فعلی چه مشکلاتی دارد، کاربران چه نیازهایی دارند و سیستم جدید باید چه قابلیت‌هایی ارائه دهد.
• طراحی سیستم: مشخص می‌کند راهکار پیشنهادی چگونه ساخته شود، اجزای آن چه مسئولیت‌هایی داشته باشند و اطلاعات و درخواست‌ها چگونه میان بخش‌های مختلف جابه‌جا شوند.

برای مثال، فرض کنید یک فروشگاه اینترنتی قصد دارد سیستم سفارش‌گیری خود را بهبود دهد. در مرحله تحلیل، باید مشخص شود مشتریان چگونه سفارش ثبت می‌کنند، چه مشکلاتی در پرداخت وجود دارد و مدیر فروشگاه به چه گزارش‌هایی نیاز دارد. در مرحله طراحی، ساختار سیستم سفارش، ارتباط با درگاه پرداخت، نحوه ذخیره اطلاعات و فرایند پیگیری سفارش مشخص می‌شود.

چرا تحلیل و طراحی سیستم اهمیت دارد؟

بخش زیادی از مشکلات پروژه‌های نرم‌افزاری فقط به کدنویسی مربوط نیست. گاهی تیم توسعه مسئله را به‌درستی درک نکرده، نیازمندی‌ها ناقص بوده‌اند یا پیش از بررسی گزینه‌های مختلف، یک راهکار فنی انتخاب شده است.

تحلیل و طراحی اصولی کمک می‌کند این مشکلات پیش از آنکه به هزینه‌های بیشتر تبدیل شوند، شناسایی شوند.

۱. درک دقیق نیازهای کاربران

کاربران معمولاً درباره هدف و مشکل خود صحبت می‌کنند، نه لزوماً درباره راهکار فنی مناسب. تحلیل سیستم کمک می‌کند نیازهای واقعی آن‌ها شناسایی و به نیازمندی‌های روشن و قابل بررسی تبدیل شوند.

۲. کاهش دوباره‌کاری و هزینه توسعه

اگر تیم پس از شروع پیاده‌سازی متوجه شود یک قابلیت مهم نادیده گرفته شده یا ساختار انتخاب‌شده پاسخ‌گوی نیاز پروژه نیست، ممکن است مجبور شود بخش زیادی از کار را تغییر دهد. تحلیل مناسب و بررسی طراحی پیش از پیاده‌سازی، احتمال چنین دوباره‌کاری‌هایی را کاهش می‌دهد.

۳. افزایش کیفیت تصمیم‌های فنی

طراحی سیستم به تیم کمک می‌کند گزینه‌های مختلف را از نظر هزینه، پیچیدگی، امنیت، عملکرد و قابلیت نگهداری مقایسه کند؛ سپس راهکاری متناسب با شرایط پروژه انتخاب کند.

۴. هماهنگی بهتر میان اعضای تیم

وقتی نیازمندی‌ها، مسئولیت اجزا و ارتباط میان بخش‌ها مستند شده باشند، برنامه‌نویسان، طراحان، مدیران محصول و تیم آزمون درک مشترک‌تری از سیستم خواهند داشت.

۵. آماده‌سازی سیستم برای تغییرات آینده

نیازهای کسب‌وکار ممکن است تغییر کنند. طراحی مناسب کمک می‌کند افزودن قابلیت‌های جدید یا اصلاح بخش‌های موجود، با پیچیدگی و ریسک کمتری انجام شود.

تفاوت تحلیل سیستم با طراحی سیستم چیست؟

تحلیل و طراحی به یکدیگر وابسته‌اند، اما هدف یکسانی ندارند. تحلیل بر شناخت مسئله و تعیین نیازها تمرکز می‌کند؛ طراحی راهکار مناسب برای پاسخ‌گویی به آن نیازها را مشخص می‌کند.

این تفکیک به معنی جدا بودن کامل دو مرحله نیست. در پروژه‌های واقعی ممکن است با مشخص شدن جزئیات طراحی، نیاز به بازنگری در تحلیل وجود داشته باشد. بنابراین، این دو فعالیت اغلب فرایندی تکرارشونده هستند.

مراحل تحلیل و طراحی سیستم

مراحل دقیق به نوع پروژه، اندازه تیم و روش توسعه بستگی دارد؛ اما در بسیاری از پروژه‌های نرم‌افزاری می‌توان فرایند را در چند گام اصلی بررسی کرد.

مرحله اول: شناخت مسئله و تعیین اهداف

پیش از انتخاب فناوری یا طراحی معماری، باید مشخص شود چرا به سیستم جدید نیاز داریم و قرار است چه نتیجه‌ای ایجاد شود.

در این مرحله، پرسش‌هایی مانند موارد زیر مطرح می‌شوند:

• مشکل فعلی دقیقاً چیست؟
• چه کسانی از سیستم استفاده می‌کنند؟
• کدام فرایندها باید بهبود پیدا کنند؟
• موفقیت پروژه با چه معیارهایی سنجیده می‌شود؟
• محدودیت‌های زمانی، مالی و فنی چیست؟

برای مثال، هدف یک سامانه فروش آنلاین صرفاً «فروش اینترنتی» نیست. ممکن است هدف واقعی کاهش خطاهای ثبت سفارش، کوتاه شدن زمان پردازش خرید یا افزایش قابلیت پیگیری سفارش‌ها باشد.

تعریف دقیق هدف، مبنای تصمیم‌گیری در مراحل بعدی خواهد بود.

مرحله دوم: جمع‌آوری و تحلیل نیازمندی‌ها

پس از شناخت مسئله، باید نیازهای کاربران و کسب‌وکار جمع‌آوری و بررسی شوند. روش‌های متداول شامل مصاحبه با کاربران، مشاهده فرایندهای فعلی، بررسی اسناد، پرسش‌نامه و برگزاری جلسه با ذی‌نفعان است.

نیازمندی‌ها معمولاً در دو دسته اصلی قرار می‌گیرند:

نیازمندی‌های عملکردی (Functional Requirements): مشخص می‌کنند سیستم چه کارهایی باید انجام دهد؛ برای مثال، ثبت سفارش، لغو خرید، محاسبه مبلغ نهایی یا ارسال اعلان پرداخت.

نیازمندی‌های غیرعملکردی (Non-functional Requirements): ویژگی‌ها و محدودیت‌های کیفیت سیستم را بیان می‌کنند؛ مانند امنیت، کارایی، دسترس‌پذیری، قابلیت استفاده و نگهداری.

یک نیازمندی خوب باید تا حد امکان روشن، قابل بررسی و قابل آزمون باشد. عبارت «سیستم باید سریع باشد» به‌اندازه کافی دقیق نیست؛ بهتر است معیار قابل اندازه‌گیری برای زمان پاسخ‌گویی، در شرایط مشخص، تعریف شود.

همچنین لازم است نیازمندی‌های متناقض، فرضیات پروژه و موارد خارج از محدوده مشخص شوند.

مرحله سوم: مدل‌سازی سیستم و فرایندها

پس از جمع‌آوری نیازها، می‌توان رفتار سیستم و ارتباط آن با کاربران و سایر سامانه‌ها را مدل‌سازی کرد. هدف این است که پیش از پیاده‌سازی، درک مشترکی از نحوه کار سیستم ایجاد شود.

بسته به پروژه، ابزارهای زیر می‌توانند مفید باشند:

• نمودار مورد کاربرد (Use Case Diagram) برای نمایش تعامل کاربران با سیستم
• نمودار فعالیت (Activity Diagram) برای نمایش جریان یک فرایند
• نمودار توالی (Sequence Diagram) برای نمایش ترتیب پیام‌ها میان اجزا
• نمودار جریان داده (Data Flow Diagram) برای نمایش حرکت و پردازش داده‌ها
• نمودار موجودیت و رابطه (ERD) برای مدل‌سازی داده‌ها و ارتباط میان آن‌ها

لازم نیست همه این نمودارها در هر پروژه استفاده شوند. بهتر است فقط مدل‌هایی تهیه شوند که ابهام مهمی را برطرف می‌کنند یا به تصمیم‌گیری و ارتباط بهتر تیم کمک می‌کنند.

مرحله چهارم: بررسی گزینه‌های راهکار

پیش از نهایی کردن طراحی، باید گزینه‌های ممکن بررسی شوند. گاهی یک نیاز را می‌توان با توسعه قابلیت جدید، اصلاح سیستم موجود یا استفاده از یک سرویس آماده برطرف کرد.

در ارزیابی گزینه‌ها باید عواملی مانند هزینه، زمان اجرا، ریسک فنی، امنیت، نیازهای عملیاتی و امکان توسعه آینده در نظر گرفته شوند.

برای نمونه، یک فروشگاه کوچک ممکن است به ساخت سامانه اختصاصی پیچیده‌ای نیاز نداشته باشد. استفاده از راهکار آماده می‌تواند اقتصادی‌تر باشد؛ درحالی‌که یک کسب‌وکار با فرایندهای خاص ممکن است به توسعه اختصاصی نیاز پیدا کند.

هدف تحلیل و طراحی خوب، انتخاب پیچیده‌ترین فناوری نیست؛ بلکه پیدا کردن راهکاری است که با نیازها و محدودیت‌های واقعی پروژه تناسب داشته باشد.

مرحله پنجم: طراحی ساختار و اجزای سیستم

در این مرحله، مشخص می‌شود سیستم از چه بخش‌هایی تشکیل می‌شود و این بخش‌ها چگونه با یکدیگر تعامل می‌کنند.

بسته به دامنه پروژه، طراحی می‌تواند موارد زیر را شامل شود:

• تعیین اجزای اصلی سیستم و مسئولیت هرکدام
• مشخص کردن رابط‌ها و شیوه ارتباط میان اجزا
• طراحی مدل داده و ساختار پایگاه داده
• تعریف جریان اطلاعات و پردازش درخواست‌ها
• تعیین نحوه ارتباط با سرویس‌های بیرونی
• در نظر گرفتن امنیت، مدیریت خطا و نیازهای عملکردی

در یک فروشگاه اینترنتی، برای مثال، می‌توان بخش‌های مدیریت کاربران، سفارش‌ها، پرداخت و اعلان‌ها را از نظر مسئولیت و ارتباط بررسی کرد. اینکه این بخش‌ها در قالب ماژول‌های یک برنامه باشند یا سرویس‌های جداگانه، به نیازها و محدودیت‌های پروژه بستگی دارد.

در همین مرحله باید از طراحی بیش از حد پیچیده پرهیز کرد. معماری باید پاسخ‌گوی نیازهای فعلی و رشد منطقی آینده باشد، نه اینکه بدون دلیل برای مقیاس یا پیچیدگی فرضی طراحی شود.

مرحله ششم: مستندسازی و بازبینی طراحی

تصمیم‌های تحلیل و طراحی باید به شکلی ثبت شوند که اعضای تیم بتوانند آن‌ها را درک و بررسی کنند. مستندات ممکن است شامل نیازمندی‌ها، نمودارها، مشخصات رابط‌ها، مدل داده، محدودیت‌ها و دلایل انتخاب راهکار باشند.

بازبینی طراحی کمک می‌کند مشکلات احتمالی پیش از شروع یا گسترش پیاده‌سازی شناسایی شوند. در این بازبینی باید بررسی شود که آیا طراحی همه نیازمندی‌های مهم را پوشش می‌دهد، آیا ارتباط اجزا روشن است و آیا محدودیت‌های امنیتی و عملکردی در نظر گرفته شده‌اند.

همچنین بهتر است هر نیازمندی مهم به بخش طراحی یا آزمونی که آن را پوشش می‌دهد قابل ردیابی باشد. این کار در زمان تغییر نیازها و بررسی کامل بودن راهکار بسیار مفید است.

برای آشنایی عمیق‌تر با فرایندهای تعریف نیازمندی و طراحی سیستم، می‌توانید راهنمای طراحی سیستم ناسا را مطالعه کنید.

مرحله هفتم: اعتبارسنجی و آماده‌سازی برای پیاده‌سازی

پیش از آغاز توسعه یا در طول آن، باید بررسی شود که راهکار طراحی‌شده واقعاً با نیازهای ذی‌نفعان سازگار است و امکان پیاده‌سازی دارد.

این بررسی می‌تواند شامل مرور سناریوهای کاربردی، ارزیابی ریسک‌ها، نمونه‌سازی، بازبینی فنی و تعریف معیارهای آزمون باشد.

اگر در این مرحله مشخص شود بخشی از نیازها پوشش داده نشده یا تصمیم فنی مناسبی نیست، ممکن است لازم باشد تحلیل یا طراحی اصلاح شود. این بازگشت به مراحل قبل، بخشی طبیعی از فرایند است و لزوماً نشانه شکست پروژه نیست.

یک مثال کاربردی از تحلیل و طراحی سیستم

فرض کنید قرار است سامانه‌ای برای رزرو نوبت در یک مرکز خدماتی طراحی شود. هدف این است که کاربران بتوانند زمان مناسب را انتخاب کنند و مرکز نیز بتواند برنامه نوبت‌ها را مدیریت کند.

1. تحلیل مسئله: بررسی می‌کنیم کاربران چگونه نوبت می‌گیرند، چه مشکلاتی در روش فعلی وجود دارد و کارکنان برای مدیریت برنامه‌ها به چه اطلاعاتی نیاز دارند.
2. تعریف نیازمندی‌ها: کاربر باید بتواند زمان‌های آزاد را ببیند، نوبت رزرو کند و در صورت مجاز بودن، رزرو را لغو کند. سیستم نیز باید از رزرو هم‌زمان یک بازه توسط چند کاربر جلوگیری کند.
3. مدل‌سازی فرایند: جریان انتخاب خدمت، نمایش زمان‌های آزاد، ثبت رزرو و ارسال تأییدیه ترسیم می‌شود.
4. طراحی راهکار: ساختار اطلاعات کاربران، خدمات و نوبت‌ها مشخص می‌شود. سپس نحوه بررسی ظرفیت، ثبت رزرو و ارتباط با سرویس اعلان طراحی می‌شود.
5. بررسی کیفیت: مواردی مانند جلوگیری از رزرو تکراری، کنترل دسترسی، مدیریت خطا و رفتار سیستم هنگام درخواست‌های هم‌زمان بررسی می‌شوند.
6. آماده‌سازی برای توسعه: نیازمندی‌ها و تصمیم‌های طراحی مستند می‌شوند و تیم توسعه و آزمون می‌تواند بر اساس آن‌ها کار را شروع کند.

ابزارهای تحلیل و طراحی سیستم

انتخاب ابزار به نوع پروژه و نیاز تیم بستگی دارد. بعضی ابزارها برای ترسیم مدل‌ها مناسب‌اند و برخی دیگر برای مستندسازی، مدیریت نیازمندی‌ها یا همکاری تیمی استفاده می‌شوند.

استفاده از ابزار به‌تنهایی کیفیت تحلیل را تضمین نمی‌کند. مهم‌تر از ابزار، درست فهمیدن مسئله، انتخاب سطح مناسب جزئیات و ارتباط روشن میان نیازمندی‌ها و طراحی است.

تحلیل و طراحی سیستم چه تفاوتی با طراحی سیستم در نرم‌افزار دارد؟

اصطلاح «تحلیل و طراحی سیستم» در حوزه‌های مختلفی استفاده می‌شود و ممکن است به سامانه‌های سازمانی، فرایندهای کسب‌وکار، نرم‌افزار یا حتی سیستم‌های فنی گسترده‌تر اشاره داشته باشد.

در توسعه نرم‌افزار، تمرکز معمولاً بر نیازهای کاربران، رفتار نرم‌افزار، داده‌ها، رابط‌ها و اجزای راهکار است. در طراحی سیستم‌های گسترده‌تر، ممکن است علاوه بر نرم‌افزار، سخت‌افزار، شبکه، عملیات و تعامل میان چند زیرسیستم نیز بررسی شوند.

اگر هدف شما یادگیری طراحی سیستم‌های نرم‌افزاری، شناخت ارتباط میان اجزا و بررسی موضوعاتی مانند پایگاه داده، مقیاس‌پذیری و انتخاب راهکارهای معماری است، می‌توانید مسیر یادگیری را از دوره طراحی سیستم در ایوولرن دنبال کنید.

اشتباهات رایج در تحلیل و طراحی سیستم

حتی تیم‌های باتجربه نیز ممکن است در این مرحله با چالش‌هایی روبه‌رو شوند. توجه به چند اشتباه رایج می‌تواند از بسیاری از مشکلات بعدی جلوگیری کند.

شروع طراحی پیش از شناخت مسئله

اگر راهکار فنی پیش از درک نیازهای واقعی انتخاب شود، احتمال دارد تیم مسئله اشتباهی را حل کند. ابتدا باید اهداف و نیازمندی‌ها روشن شوند و سپس گزینه‌های طراحی بررسی شوند.

نادیده گرفتن نیازمندی‌های غیرعملکردی

سیستمی که قابلیت‌های موردنیاز را دارد اما در شرایط واقعی کند، ناامن یا دشوار برای نگهداری است، ممکن است موفق نباشد. کیفیت و محدودیت‌های سیستم باید از ابتدای کار بررسی شوند.

مستندسازی مبهم یا ناقص

عبارت‌های کلی و تصمیم‌های ثبت‌نشده باعث می‌شوند اعضای تیم برداشت‌های متفاوتی از سیستم داشته باشند. مستندات باید به‌اندازه کافی دقیق و قابل استفاده باشند.

انتخاب فناوری بر اساس مد روز

هر فناوری جدیدی الزاماً بهترین انتخاب برای هر پروژه نیست. تصمیم فنی باید با نیازمندی‌ها، مهارت تیم، هزینه نگهداری و محدودیت‌های پروژه تناسب داشته باشد.

طراحی بیش از حد پیچیده

استفاده از سرویس‌های متعدد، لایه‌های غیرضروری یا الگوهای پیچیده بدون نیاز واقعی، هزینه توسعه و نگهداری را افزایش می‌دهد. بهتر است پیچیدگی طراحی با پیچیدگی مسئله متناسب باشد.

نادیده گرفتن تغییرات و بازبینی

نیازمندی‌ها ممکن است در طول پروژه تغییر کنند. تحلیل و طراحی باید به‌اندازه کافی انعطاف‌پذیر باشند تا تغییرات مهم بررسی شوند و اثر آن‌ها بر اجزای دیگر مشخص شود.

چه مهارت‌هایی برای تحلیل و طراحی سیستم لازم است؟

برای فعالیت در این حوزه، تنها آشنایی با یک ابزار نمودارسازی کافی نیست. مهارت‌های مهم عبارت‌اند از:

• تحلیل مسئله: توانایی شناسایی علت مشکلات و تفکیک نیاز واقعی از راهکار پیشنهادی
• جمع‌آوری نیازمندی‌ها: مهارت گفت‌وگو با ذی‌نفعان و تبدیل خواسته‌ها به نیازمندی‌های روشن
• شناخت مبانی نرم‌افزار: درک برنامه‌نویسی، پایگاه داده، APIها و نحوه تعامل اجزای نرم‌افزار
• مدل‌سازی و مستندسازی: توانایی نمایش فرایندها، داده‌ها و ارتباطات به شکلی قابل فهم
• تفکر سیستمی: درک تأثیر تغییر یک بخش بر سایر بخش‌های سیستم
• ارزیابی گزینه‌ها: مقایسه راهکارها با توجه به هزینه، ریسک، کیفیت و محدودیت‌ها
• ارتباط و همکاری: توضیح تصمیم‌های فنی به افراد با نقش‌ها و سطح دانش متفاوت

این مهارت‌ها به‌مرور و با تمرین روی پروژه‌های واقعی یا نمونه‌های آموزشی تقویت می‌شوند.

چگونه یادگیری تحلیل و طراحی سیستم را شروع کنیم؟

اگر می‌خواهید این مهارت را به‌صورت عملی یاد بگیرید، بهتر است از مسئله‌های کوچک شروع کنید و به‌تدریج سراغ سیستم‌های پیچیده‌تر بروید.

1. مبانی توسعه نرم‌افزار را یاد بگیرید. با مفاهیم برنامه‌نویسی، پایگاه داده، API و چرخه توسعه نرم‌افزار آشنا شوید.
2. نیازمندی‌ها را تحلیل کنید. یک مسئله ساده، مانند مدیریت کتابخانه یا رزرو نوبت، انتخاب کنید و نیازهای کاربران و محدودیت‌های آن را بنویسید.
3. فرایندها و داده‌ها را مدل‌سازی کنید. از نمودارهای مناسب برای نمایش جریان کار، موجودیت‌های داده و ارتباط کاربران با سیستم استفاده کنید.
4. چند راهکار مختلف پیشنهاد دهید. مزایا، محدودیت‌ها، هزینه و پیچیدگی هر گزینه را بررسی کنید و دلیل انتخاب خود را مستند کنید.
5. طراحی را به نیازمندی‌ها مرتبط کنید. برای هر قابلیت مهم مشخص کنید کدام بخش سیستم آن را پوشش می‌دهد و چگونه می‌توان عملکرد آن را آزمود.
6. طرح خود را بازبینی کنید. از دیگران بازخورد بگیرید، سناریوهای خطا را بررسی کنید و در صورت نیاز طراحی را تغییر دهید.
7. به‌تدریج مفاهیم پیشرفته‌تر را بیاموزید. پس از تسلط بر مبانی، می‌توانید سراغ معماری نرم‌افزار، سیستم‌های توزیع‌شده، مقیاس‌پذیری و تصمیم‌های فنی پیچیده‌تر بروید.

سؤالات متداول درباره تحلیل و طراحی سیستم

آیا تحلیل و طراحی سیستم فقط برای پروژه‌های بزرگ کاربرد دارد؟

خیر. در پروژه‌های کوچک نیز شناخت نیازها و طراحی راهکار اهمیت دارد؛ اما میزان مستندسازی و جزئیات طراحی باید متناسب با اندازه، ریسک و پیچیدگی پروژه باشد.

آیا تحلیل سیستم همان تحلیل کسب‌وکار است؟

این دو حوزه هم‌پوشانی دارند، اما دقیقاً یکسان نیستند. تحلیل کسب‌وکار بیشتر بر نیازها، اهداف و فرایندهای کسب‌وکار تمرکز می‌کند؛ تحلیل سیستم این نیازها را از منظر رفتار، قابلیت‌ها و محدودیت‌های سیستم نیز بررسی می‌کند. تقسیم دقیق مسئولیت‌ها به ساختار سازمان و نوع پروژه بستگی دارد.

آیا برای تحلیل و طراحی سیستم باید برنامه‌نویسی بلد باشیم؟

برای تحلیل سیستم در همه حوزه‌ها الزام یکسانی وجود ندارد. بااین‌حال، در پروژه‌های نرم‌افزاری، شناخت مبانی برنامه‌نویسی، پایگاه داده، API و محدودیت‌های فنی به تحلیلگر کمک می‌کند نیازمندی‌های واقع‌بینانه‌تری تعریف کند و با تیم توسعه بهتر همکاری داشته باشد.

آیا تحلیل و طراحی سیستم قبل از برنامه‌نویسی انجام می‌شود؟

بخش مهمی از تحلیل و طراحی پیش از پیاده‌سازی انجام می‌شود، اما این فرایند همیشه یک مرحله کاملاً جدا و تمام‌شده نیست. در روش‌های توسعه تکرارشونده، تحلیل و طراحی می‌توانند در طول پروژه و با توجه به بازخوردها تکمیل یا اصلاح شوند.

مهم‌ترین خروجی تحلیل و طراحی سیستم چیست؟

بسته به پروژه، خروجی‌ها می‌توانند شامل مستند نیازمندی‌ها، مدل فرایندها، نمودارها، مشخصات اجزا و رابط‌ها، مدل داده و تصمیم‌های فنی باشند. مهم این است که این خروجی‌ها برای توسعه، بازبینی و آزمون راهکار مفید و قابل استفاده باشند.

جمع‌بندی

تحلیل و طراحی سیستم فرایندی است که به تیم کمک می‌کند پیش از صرف زمان و هزینه برای پیاده‌سازی، مسئله را بهتر بشناسد، نیازهای کاربران را مشخص کند و راهکاری متناسب با شرایط پروژه طراحی کند.

تحلیل سیستم بر شناخت مسئله و تعریف نیازمندی‌ها تمرکز دارد؛ طراحی سیستم نیز ساختار و نحوه عملکرد راهکار را مشخص می‌کند. ترکیب درست این دو مرحله، همراه با مستندسازی روشن، بازبینی و توجه به نیازهای عملکردی و غیرعملکردی، می‌تواند از دوباره‌کاری بکاهد و کیفیت تصمیم‌های فنی را بهبود دهد.